6.30.2009
6.29.2009
mula't sapul, hindi ko masiyado ikinatuwa ang aking pagiging atenista. ang unang taon ko sa kolehiyong ito ang isa sa mga pinakamalungkot at pinakanakakabagot na panahon ng aking buhay. hindi ko maintindihan kung bakit panay nalang ang ingles ng mga tao dito. na-insecure ako sa pagiging mapagpahayag ng mga tao pero sa kabilang banda nainis din ako sa kakitidan ng utak ng iba. sayang lang ang kanilang gift of gab! araw araw, inisip ko na mali talaga ang desisyon ng aking mga magulang sa pag-papaaral sa akin dito. ayaw nila ako payagan sa peyups noon maski na pasado ako sa kursong inapplay-an, quota course pa kamo.
pero nanatili ako sa aking paaralan at natuklasan ko na hindi din pala ganon kasagwa dito. unang una, akala lang pala ng lahat sa umpisa na ingles ang salita dito kaya tuloy lahat ng freshmen nag-iinglesan. paglaon, lalabas din ang naglalalimang pananagalog, pagbibisaya, pagiilonggo at kung anu-ano pang nalalamang salitang balbal.
pero seryoso, dito nakakilala ako ng mga taong nagpupursigi sa pag-aaral hindi lamang upang tumalino at yumaman kundi upang mahasa nang sa gayon ay makapaglingkod nang tama sa kapwa. nakakilala ako ng mga kaibigang hindi lamang nagpapahayag para magpataasan ng ihi kundi walang tapang na sumasabak sa diskurso upang makalaya sa mga kasinungalingang minsan ay sadyang ipinanggagapos sa sarili dahil lang kumpurtable. nakakilala ako ng mga kasamang intindi na hindi din lang sa pakikitalastasan nalalaman ang katotohanan ngunit sa pakiksalamuha sa ibang tao sa pang-araw araw na gawain at simpleng pakikiramdam. may napakagandang salita sa ilocano para sa pagtambay -- makirikna -- o "to feel with." at higit sa lahat, nakakilala ako ng mga taong hindi lamang nananatili sa konseptwal na nibel ng pagpapakatao, o ang pagbibigay o pagpapalaya ng sarili upang makapagpalaya ng iba, ngunit ibinababa ang pilosopiyang ito sa kanilang mga trabaho at mga personal na relasyon. ang sumunod na tatlong taon ko sa ateneo ang isa sa mga pinakamasaya at pinakanakakamanghang panahon sa aking buhay.
ewan ko ba kung bakit nakalimutan ko na ang lahat ng iyon. siguro dahil sa paglabas ko sa mundong nakaugalian, natuklasan ko na hindi gusto ng karamihan ang mga atenista. para sa kanila, pag atenista ka, mayaman ka lang. madalas marinig ang mga katagang "atenista kasi" sa pagtukoy ng mga masasamang ugali tulad ng yabang, arte, kababawan at kawalan ng kamulatan. dahil sa pagnanais na huwag makulong sa isteryotipiko, hindi ko inako ang pagiging isang atenista. bagkus, itinago ko ito. at dahil narin gusto kong subukang lumalayo sa isang mundong nasusukuban ng mga pananaw na natutunan ko sa ateneo dahil baka naman ipinanggagapos ko lang ang mga ito sa sarili, maski ang mga mabubuting aspeto ng pagiging atenista kinalimutan ko.
kamakailan, napanood ko ang video na ito at napagtanto ko muli ang tunay na kahulugan ng pagiging isang atenista. ipinaalala sa akin ng mga taong nasa video (mga guro, ka-toto na nakainuman na, mga nakaheart-to-heart talk ko noong college) na ang mga bagay na ito ay isang napakalaking parte ng aking kamulatan at maski na itakwil ko, babalik-balikan parin ako.
messianic? maaari. corny? puwede. pero sa panahon ngayon, tangina hindi na puwedeng magpapigil sa kung anong tingin ng ibang tao sa 'yo. kung araw araw ay nakakausap mo naman ang mga taong walang tiyak na tirahan at hindi sapat ang pagkain, ang mga taong nagkukumahog, dalawa ang trabaho ni hindi na matulog para lamang kumita, kung araw araw ay nakakakilala ka ng mga biktima ng palpak na sistema ng gobyerno na dala ng paghahabol ng pansariling interest ng mga taong iniluklok nila, aba e, panahon narin siguro para magpakatao at hindi magpagupo sa takot, hiya at pag-aalinlangan na mabansagang "atenista kasi."
sabi nga ni michael jackson, oo kailangan ko lang talaga isingit to =p, "love can't wait", "love needs expression" at sana matigil na tong "damned indecision and cursed pride". hindi nga ako blue vulture pero ayoko nang maging blue chicken. blue eagle ako. o ano, may reklamo?
6.26.2009
it's wimbledon season. i wonder how athletes, in the wake of a terrible defeat, can watch replays of their game over and over again and be able to forgive themselves. the review of the game is unavoidable, necessary and imperative. unavoidable because in many ways, it's like seeing a roadside carcass--you know your stomach might lurch at the sight of it but you cannot help but look and examine it closely. necessary because you have to identify your mistakes. imperative because you have to learn from these mistakes to help you win your next matches.
i imagine that it's not easy for athletes to watch themselves and realize where they've gone wrong. too many unforced errors? half-hearted volleys? were you too agressive? or did you stay at the baseline too long and was scared to attack the net? why in hell were you not able to win that breakpoint to win the set? was your foot injury getting the best of you? did you lose focus and had gotten disturbed by the crowd? and what of that stupid rain delay? did your temper flares take you away from your goal? from the very start, did you really want this? or did you want this when you were already in the game but realized you were down four games and two sets and it's just too late?
despite all the technical inconsistencies and slip-ups, it all boils down to mental strength and attitude. perhaps the greatest athletes are those who can mold unfavorable circumstances instead of the reverse. perhaps the greatest athletes are those who are confident of their abilities and know what they can bring to the game. perhaps they are those who acknowledge that they want to win and set about doing it despite not being crowd favorite. perhaps the greatest athletes are those who are not defeated by their own uneccessary thoughts and plod on despite previous injuries and stupid mistakes. perhaps the greatest athletes are those who, despite knowing that the stakes are high, have faith and truly just enjoy the game.
i think that life is no different from a tennis grandslam championship match. unfortunately, like boris becker in 1995 who lost to pete sampras on his retirement year, sometimes when you mess up, there are no second chances. like becker, you just have to accept that silver plate, shake sampras' hand, tell him how honored you are to play a true champion, and forever be witten in the annals of history as the great runner-up. fortunately, like rodger federer who lost to rafael nadal in 2008, sometimes when you mess up, you are given another chance. and, like federer in this year's nadal-less wimbledon, you have to convince yourself that a win will still be a win even if you won't play the one person you'd wish to win that title with.
image by flickr's steve9091
6.17.2009
Naalala ko tuloy ang sarili ko sampung taon na ang nakalilipas. Ang daang-daang oras na iginugol, si Mrs. Pablo and the mighty spray of laway, ang namumulang poinsettia sa ibabaw ng soundboard, ang lapis na nakatusok sa ilalim ng aking galanggalangan at kalyong namumuo sa aking mga daliri.
Sorry, boy. Sa isang palabas na ganon, magkakamali at magkakamali ka sa entablado. Tanungin mo nalang ako kung bakit. Pero masaya naman 'pag in the zone ka 'di ba? Para kang dinukot ng mga diwata, idinala sa isang mahiwagang mundo, lumipad kasama ang daang daang nagkakantahang mga nota at tumambay na nakalutang sa kalawakan lulan ng isang nakabalikwas na f-clef dahil mas steady siya kesa kay g. Ngunit ang limang oras ay parang limang minuto lamang dito. Bitin!
Magkamali ka man, wala silang karapatang sabihin na ikaw ay nagpabaya. Alam ko kung ilang oras sa isang araw ka magensayo (mahiwagang mundo time). Kaya go lang, kapatid. Go lang nang go!
Nang lumaon, pinaandar ko ang laptop. Binuksan ang mga dokumento. Tapos, tapos...natulog nalang ako ulit. Leche. Kailangan ko ng kakulitan.
6.13.2009
There's so much to do. I'm up to my neck with things to read, people to call, images to scan and arrange, papers to write, revise, revise and revise again, all cast against a deadline already past, anti con-ass protests and the conviction that this assignment can, in fact, contribute to the wider landscape of this democratizing country's feeble attempts at governance.
But this here--my ad hoc working table beside my bedroom window facing the Loyola Heights bubbling creek slash canal, the blue sky and some swaying trees, me in what-do-i-care-about-my-flatmates-getting-offended outfit and RJ underground radio music--is perfect.
In-your-face thoughts that threatened to gobble me up alive for some time had receded in the backgound, only to be summoned again somehow when reggae songs and a Regina Spektor rendition of a Lennon hit waft around the room. But as the soundbytes escape through the windows, so too do I release these memories wishing that they turn into a butterfly that dances around you, kisses your nose for no particular reason then flies ever away.
Even if we wish it otherwise, you and I would agree that perfection is a momentary thing. Like a visiting butterfly or even a lovely comet annihilating itself across a dark cloudless sky, it is the fleetingness of it all that makes something timelessly perfect.
6.08.2009
Daan kayo! Exhibit runs from June 16-26 at Galeria 2, UP Faculty Center. In other news...Fed won the French Open! Yay! I felt something was off with the universe the moment he started losing grandslam after grandslam of tourneys since Wimbledon. Now, it looks like things are falling into place for him. I'm very positive that they will for me too. Haha. Feeling.